‘Ik ben ook aangestoken door het Turkije-virus.’ Simon Kentgens was niet in Istanbul. Hij was in Antakya (voor de kenner van de Romeinse/christelijke traditie: het oude Antiochië), in het grensgebied met het Midden-Oosten. In opdracht van de biënnale daar liet hij twee billboards uitvoeren. Ze stonden aan de noord- en zuidkant van de stad. Op de ene stond ‘Bedankt voor uw begrip’ in het Turks, op de ander stond dezelfde tekst in het Arabisch.
Simon: ‘Ik was de hele tijd aan het vragen: “Mag ik zien hoe ver het is?” en dan zeiden ze: “Ja, morgen.” Maar de volgende dag vertelden ze hetzelfde. Het was heel frustrerend.’ […] ‘De dag voor de opening zeiden ze: “Kom kijken.” Maar ik heb niets gezien. Ik heb drie uur thee zitten drinken bij een man die er ook bij betrokken was.´ Sterker: ‘Iedereen daar liep tegen die muur op. “Bedankt voor uw begrip” werd zo een slogan die voor de hele biënnale betekenis kreeg’ – omdat alles zo traag liep. ‘Maar op de dag van de opening stonden beide borden er keurig. De slogan was gekozen als titel voor de biënnale, maar dat het zo passend was had ik niet kunnen bedenken.’
‘In Antakya had ik geen idee hoe en in welke vorm de billboards er precies gingen komen. Maar uiteindelijk stond het er gewoon en had het een extra betekenis gekregen.’ Hij kwam met een idee, het keerde zich om en het krijgt opeens een andere laag – Simon doet het om zichzelf scherp te houden, om niet direct te weten waar hij aan toe is, om niet verveeld te raken. Zodat er ruimte blijft om onder de douche te staan en opeens een goed idee te hebben, ‘op het moment dat je er niet aan denkt.’ Kortom: dat je binnen alles wat er is bedacht ruimte zoekt voor de dingen die er gewoon zijn.
Op 6 februari zal de inbreng van Simon Kentgens zichtbaar worden.
www.simonkentgens.com
www.antakyabienali.org
